piątek, 8 marca 2013

(2.) Bądź przy mnie, a nauczę cię kochać... cz.1

Siedziałem na kanapie w moim nowym mieszkaniu do którego wczoraj się wprowadziłem i ze łzami w oczach przyglądałem się naszemu ostatniemu wspólnemu zdjęciu. Wyglądaliśmy na nim tak szczęśliwie. Ja byłem szczęśliwy, że on jest obok. Potem wszystko się zmieniło. Usłyszał rozmowę której nie powinien być usłyszeć, a wszystko stało się tydzień temu

Siedziałem z Liamem. Po raz kolejny truł że powinienem powiedzieć Lou o moich uczuciach, ale ja.. bałem się. Tak, wiem jestem cholernym tchórzem. No ale przecież lepiej jest mieć przyjaciela i cierpieć w samotności niż go nie mieć,prawda? 
Siedziałem skulony na łóżku w swoim pokoju który znajdował sie w ogromnym domu gdzie mieszkaliśmy całą piątką dla ułatwienia dojazdów na wywiady, próby itd.
Liam próbował przekonać mnie, ze muszę powiedzieć o wszystkim Louisowi, bo nadal będę się gryzł, co mnie do końca wyniszczy.
W ogóle go nie słuchałem, bo po co?
-Harry, martwię się o ciebie - usłyszałem w pewnym momencie słowa które zwróciły moją uwagę.
-Nie masz czym Li, wszystko jest w porządku- starałem się go zapewnić.
-Nie Hazz, nic nie jest w porządku! - oburzył się wstając z mojego łóżka na którym siedział i zaczął krążyć po moim pokoju.
-Co masz na myśli? - spytałem cicho, marszcząc przy tym brwi. Byłem zdziwiony jego zachowaniem. Zawsze spokojny i ułożony Daddy Direction, a tu taki wybuch.
-Harry do cholery nie widzisz tego?
-Czego? - kompletnie nie miałem pojęcia o co mu chodzi.
-Tego, że schudłeś, przecież wszystko wisi na tobie jak na jakimś worku! - wytknął.
-No ale wiesz.. to chwilowe.
Starałem się mu wytłumaczyć jednak... miał rację. Sam zauważyłem, że schudłem-mocno. Ostatnio musiałem nawet iść na dodatkowe zakupy, bo każde spodnie ze mnie zjeżdżały, a bluzki i bluzy wisiały jak na jakimś wieszaku.
-Nie to nie jest chwilowe i dobrze o tym wiesz. Poza tym ostatnio przestałeś się uśmiechać. Jedynie wymuszasz uśmiech, ale tylko w naprawdę znikomych dawkach.
-Boże Liam daj mi spokój! Po prostu mam zły czas i..
-I będzie on dobry dopiero wtedy kiedy powiesz Louisowi, że go kochasz zamiast dusić to w sobie! - dodał niemal krzycząc, a ja patrzyłem na niego otwartymi oczami.
Jak on mógł? Przecież wszyscy chłopacy są w domu, a co jeśli Lou...
-Co?! - usłyszałem krzyk w drugiej części mojego pokoju.
Stał tam. W ogromnym szoku patrzył na Liama otwartymi oczami. 
Wiedziałem co teraz będzie. Koniec. Koniec naszej przyjaźni. Koniec Larry Bromance. KONIEC.
-Lou ja.. - szepnąłem a w moich oczach zaczęły się zbierać łzy.
-Jak mogłeś?! - krzyknął - Obiecałeś! - dodał i wybiegł z mojego pokoju a potem z domu głośno trzaskając wszystkimi drzwiami po kolei,
To prawda. Lou wiedział od samego początku, że jestem Bi, a właściwie, ze jestem gejem i od razu kazał mi sobie obiecać, ze nigdy w życiu się w nim nie zakocham, bo to zniszczyłoby naszą przyjaźń. Zniszczyłoby wszystko..
Miał rację. Miał cholerną rację..
Schowałem twarz w dłonie i po prostu się rozpłakałem.
-Harry ja..-przerwał kiedy zobaczył jak zrywam się z łóżka i idę w jego kierunku. 
W jego oczach widziałem przerażenie.
-Jakim prawem! Kurwa jakim prawem się wpierdalasz! Jakim kurwa prawem to zrobiłeś? Jak mogłeś Li! Zaufałem Ci, a ty co? 
-Harry ja...-znów próbował się wytłumaczyć, ale ja nie słuchając go zacząłem go tak popychać, że chwilę później stał już za progiem mojego pokoju.
-Nienawidzę Cię! Kurwa tak bardzo Cię nienawidzę!  - wykrzyczałem mu prosto w twarz. Miał łzy w oczach, jednak ja się tym nie przejąłem i po prostu zatrzasnąłem mu drzwi przed nosem.

Na samą myśl o tamtym wydarzeniu w moich oczach pojawiały się łzy. Nadal jestem wściekły na Liama tym bardziej, ze potem powiedział mi, że widział Louisa tam w drzwiach.
Oszukał mnie. A tego się nie wybacza. On mi kurwa zniszczył życie!
Westchnąłem przypominając sobie jak minął ten tydzień od tamtego wydarzenia do dziś.

Louis się do mnie nie odzywał. Wrócił do domu następnego dnia wieczorem, spakował rzeczy i rozpłynął się w powietrzu. 
Chciałem mu coś powiedzieć, wyjaśnić. Spróbować skłamać, że Li nie gadał od rzeczy. Że wcale go nie kocham i jest jak zawsze, ale on nawet nie dał mi dojść do słowa.
Patrzyłem jak sie pakuje,a z moich oczu leciał hektolitry łez.
-Lou proszę Cię... - szepnąłem kiedy wychodził ze swojego pokoju.
Zatrzymał się, a ja już miałem  nadzieję.
Odwrócił się i dał mi z liścia w twarz.
-Obiecałeś! - dodał i go nie było.

Niby nie powinien, ale wiem że mi się należało. Cały tydzień próbowałem się do niego dodzwonić jednak nie reagował na moje telefony, odzywała się jedynie poczta głosowa
-Nie mogę albo nie chcę odebrać tej wiadomości - jego głos. Poważny i smutny? Czyżby nagrał to po wyjeździe? Ach, mam już urojenia.
Rozsiadłem się na kanapie rozglądając po moim nowym mieszkaniu
Kuchnia, salon, łazienka, dwa pokoje-wystarczy jak dla mnie. Mógłby być nawet jeden pokój, bo po co mi więcej?
Wstałem z dość wygodnej sofy i udałem się do kuchni
-Może Niall zrobił jakieś zakupy-szepnąłem sam do siebie, a po chwili walnąłem się z otwartej dłoni w czoło-Przecież ty już nie mieszkasz z Niallem idioto! - mruknąłem  znów do siebie po czym odwróciłem się na pięcie wracając z powrotem na kanapę.
Ściągnąłem buty i włożyłem nogi na stolik po czym włączyłem mój nowy 50 calowy telewizor.
Jakość obrazu oszałamiająca jednak co mi to daje skoro będę to wszystko miał sam. Tylko dla siebie.
Włączyłem na jakiś kanał muzyczny gdzie akurat leciał jakiś program, w którym mówili o nas, a nagłówek na ekranie brzmiał "Czy 1D się rozpada?"
"Jakiś tydzień temu mówiliśmy o tym, że jeden z członków znanego zespołu One Direction w pośpiechu spakował swoje rzeczy i wyprowadził się do swojej dziewczyny Eleonor Calder, gdzie jak się niedługo potem okazało został tylko na jedną noc. Następnego dnia słuch po nim zaginął.
Ich menager zapewnia, że Tomlinson jest cały i zdrowy jednak fanki boją się o niego.
Dziś jednak otrzymaliśmy wiadomość, ze Harry Styles również wyprowadził się ze swojego domu do apartamentu w centrum miasta.
Nikt nie wie co jest przyczyną wyprowadzki tej dwójki z ich wspólnego zespołowego domu jednak miejmy nadzieję, że to nic poważnego, a chłopcy po prostu postanowili się usamodzielnić" skończyła prezenterka, a ja miałem łzy w oczach.
Gdzie jesteś Lou? - to pytanie ciągle krążyło w mojej głowie...

~*~

Dziś mija miesiąc od kiedy mieszkam sam. Jest nawet fajnie oprócz tego, że sam muszę robić sobie zaopatrzenie lodówki i sam sobie gotować. Poza tym.. jest tu strasznie cicho.
Z chłopakami spotykam się raz na jakiś czas. Postanowiliśmy zrobić sobie dwumiesięczną przerwę żeby dać czas Louisowi na oswojenie się.
Wszyscy, łącznie ze mną mamy nadzieję, że wszystko będzie choć w małym stopniu jak dawniej, a Lou niedługo wróci

Znów jak co dzień siedziałem na kanapie oglądając jakiś nudny film na DVD. Popcorn, piwo i pilot-mój świat.
Ostatnio tylko tym się żywię i muszę powiedzieć, ze nawet trochę przytyłem. Do tego słodycze, nieregularna dzieta i niedługo będę wyglądał jak jakaś utuczona świnia jednak nie obchodzi mnie to,bo dla kogo mam się niby starać?

Moment kiedy zombie miało kogoś zabić, OOOO i już miał to zrobić kiedy po całym mieszkaniu rozbrzmiał dzwonek.
Nieźle wkurzony na tego "ktosia" który bezczelnie mi przeszkadza zerwałem się z kanapy zatrzymując w międzyczasie film i ruszyłem do drzwi.

Szybko otworzyłem drzwi patrząc znudzonym wzrokiem na tego "ktosia" i zamarłem
-Witaj Harry..

Część druga tego imagina pojawi się niedługo :)

1 komentarz: