-Louis?-szepnąłem zszokowany.
Nie. Ja jestem pijany. Louisa tu nie ma, a to są tylko moje chore urojenia alkoholowe
NIE MA GO!
-Wróciłem - spojrzałem na niego,a po chwili zauważyłem łzy tańczące w jego oczach.
Pokazałem ręką, że może wejść.
Co mam mu powiedzieć? że tęskniłem? Że kocham? Sam już nie wiem co czuję.. Teraz kiedy na niego patrzę, znów czuje ten ból. Ból który odczuwałem wiedząc, że on jest obok, ale nigdy nie będzie mój. Że nigdy mnie nie pokocha, że.. że zawsze będę go tak cholernie mocno kochać.
Chłopak ściągnął płaszcz i podał mi go.
Zmienił się. Schudł, ściął włosy, zupełnie zmienił styl.
Kto przede mną stoi.
~~*~~
Wskazałem, ze ma wejść do salonu. Szedł cały czas rozglądając się po moim mieszkaniu. No tak w tym przypadku nic się nie zmienił-ciekawskim się urodził i taki już zostanie.
-Ładne mieszkanie. - uśmiechnął się rozsiadając na kanapie.
-Yhy. Dzięki - mruknąłem siadając na fotelu naprzeciwko.
-W ogóle dlaczego wyprowadziłeś się z naszego domu? Przecież jest taki..
-Daj spokój Louis. Czego chcesz? Po co przylazłeś?
-Już nie jesteś taki milutki? Przecież podobno mnie kochasz?
Poczułem sie jak bym dostał z pięści w twarz. Jak mógł mi to wypomnieć? Jak śmiał?!
~~*~~
Chciałem wstać i nim potrząsnąć. To nie jest ten sam Louis. Tamten by mnie tak bardzo nie ranił. On nigdy by tak nie postąpił. A może jak go nigdy tak naprawdę nie poznałem? Sam już nie wiem.
-Wyjdź! - wysyczałem.
-Oj Hazza. Spokojnie żartowałem! - roześmiał się, a ja znów miałem ochotę mu przywalić.
Co za cham! Prostak! Debil! Pacan! i wszystko co najgorsze! Pierdolony egoista - pomyślałem.
-Po prostu wyjdź! - krzyknąłem.
-Dobra. Dajmy spokój. -powiedział już spokojnym tonem-Louisowym.
-Ja. Chcę. Żebyś. Wyszedł. - zaakcentowałem każde słowo.
-Przepraszam. Znowu schrzaniłem, tak? - mruknął smutnym tonem, a mnie zamurowało.
Gdzie tamten Louis który przed chwilą był.. BYŁ DEBILEM?
Teraz przede mną siedzi mój LouLou.
-Doobra. Mów co chcesz i po prostu wyjdź.
-Harry ja chcę.. Przeprosić.
-Za co?
-Za wszystko. Za to, ze wtedy uciekłem. Wiem, jestem tchórzem, ale ja... to mnie... kurwa, zaskoczyłeś mnie no! - krzyknął wstając. Podszedł do okna i zapatrzył się na widok za oknem. - wtedy.. Między mną i El się nie układało, w zespole też nie było kolorowo i jeszcze ta sprawa z podsłuchaniem twojej rozmowy z Liamem. Ty wtedy.. Ty wtedy...
-Tak, Louis, mówiłem prawdę. Ale teraz to nie ma znaczenia.
-Nie Harry! To ma duże znaczenie!
-Nie nie ma! Daj mi spokój. Nie chce Cię słyszeć. Nie chcę Cię widzieć. Nie chce cię znać. Zniknij! - wrzasnąłem!
-Ale.. - jęknął Louis.
-Zniknij! - krzyknąłem stojąc zaledwie kilka centymetrów od jego twarzy.
Starszy chłopak korzystając z tego, ze stali tak blisko bez większego zastanowienia wpił się w usta loczka.
~~*~~
Całowałem go. Wreszcie odważyłem się tu przyjechać i.. pocałowałem go!
Czułem jak się opiera ale nie przerywałem. Był mój. Już mój i tylko mój. Na zawsze.
W końcu uległ i zaczął oddawać moje pocałunki.
Czułem się jak w jakieś bajce.
Każdy z nas z chęcią oddawał pocałunki.
Było tak jak powinno być. Było magicznie.
W końcu zabrakło nam oddechu więc się od siebie odsunęliśmy.
Oparłem czoło o jego i patrzyłem na jego reakcję.
W pierwszym momencie widziałem na jego twarzy szok.
-Co.. Cco to miało być? - szepnął próbując uspokoić przyśpieszony oddech.
-Żałosna próba wyjawienia ci moich uczuć -uśmiechnąłem się pokazując całe swoje szczęście.
-Uczuć?-widziałem w jego oczach niepewność.
Znów wpiłem się z pasją w jego usta, a on znów odwzajemnił mój pocałunek.
-Kocham Cię głupolu - szepnąłem kiedy się od siebie odsunęliśmy.
-Na prawdę?
-Tak. całym sercem. Wtedy kiedy uciekłem... Bałem sie samego siebie, bo.. Harry, ja już od dawna coś do ciebie czułem dlatego psuło się coś między mną a El, bo ona to wyczuwała.
A kiedy usłyszałem, ze mnie kochasz to spanikowałem. Spanikowałem. Ale teraz już wiem. Kocham Cię.
-Ja Ciebie też - szepnął ze łzami w oczach i przytulił się do mnie kładąc głowę w zagłębieniu mojej szyi.
Teraz jest jak powinno być.. IDEALNIE
koooniec. Hej hej! Jest tam ktoś? Jeśli ktoś to czyta to zapraszam do komentowania :D
ZDROWYCH I WESOŁYCH ;)
Imaginy o Larrym Stylinsonie
sobota, 30 marca 2013
piątek, 8 marca 2013
(2.) Bądź przy mnie, a nauczę cię kochać... cz.1
Siedziałem na kanapie w moim nowym mieszkaniu do którego wczoraj się wprowadziłem i ze łzami w oczach przyglądałem się naszemu ostatniemu wspólnemu zdjęciu. Wyglądaliśmy na nim tak szczęśliwie. Ja byłem szczęśliwy, że on jest obok. Potem wszystko się zmieniło. Usłyszał rozmowę której nie powinien być usłyszeć, a wszystko stało się tydzień temu
Siedziałem z Liamem. Po raz kolejny truł że powinienem powiedzieć Lou o moich uczuciach, ale ja.. bałem się. Tak, wiem jestem cholernym tchórzem. No ale przecież lepiej jest mieć przyjaciela i cierpieć w samotności niż go nie mieć,prawda?
Siedziałem skulony na łóżku w swoim pokoju który znajdował sie w ogromnym domu gdzie mieszkaliśmy całą piątką dla ułatwienia dojazdów na wywiady, próby itd.
Liam próbował przekonać mnie, ze muszę powiedzieć o wszystkim Louisowi, bo nadal będę się gryzł, co mnie do końca wyniszczy.
W ogóle go nie słuchałem, bo po co?
-Harry, martwię się o ciebie - usłyszałem w pewnym momencie słowa które zwróciły moją uwagę.
-Nie masz czym Li, wszystko jest w porządku- starałem się go zapewnić.
-Nie Hazz, nic nie jest w porządku! - oburzył się wstając z mojego łóżka na którym siedział i zaczął krążyć po moim pokoju.
-Co masz na myśli? - spytałem cicho, marszcząc przy tym brwi. Byłem zdziwiony jego zachowaniem. Zawsze spokojny i ułożony Daddy Direction, a tu taki wybuch.
-Harry do cholery nie widzisz tego?
-Czego? - kompletnie nie miałem pojęcia o co mu chodzi.
-Tego, że schudłeś, przecież wszystko wisi na tobie jak na jakimś worku! - wytknął.
-No ale wiesz.. to chwilowe.
Starałem się mu wytłumaczyć jednak... miał rację. Sam zauważyłem, że schudłem-mocno. Ostatnio musiałem nawet iść na dodatkowe zakupy, bo każde spodnie ze mnie zjeżdżały, a bluzki i bluzy wisiały jak na jakimś wieszaku.
-Nie to nie jest chwilowe i dobrze o tym wiesz. Poza tym ostatnio przestałeś się uśmiechać. Jedynie wymuszasz uśmiech, ale tylko w naprawdę znikomych dawkach.
-Boże Liam daj mi spokój! Po prostu mam zły czas i..
-I będzie on dobry dopiero wtedy kiedy powiesz Louisowi, że go kochasz zamiast dusić to w sobie! - dodał niemal krzycząc, a ja patrzyłem na niego otwartymi oczami.
Jak on mógł? Przecież wszyscy chłopacy są w domu, a co jeśli Lou...
-Co?! - usłyszałem krzyk w drugiej części mojego pokoju.
Stał tam. W ogromnym szoku patrzył na Liama otwartymi oczami.
Wiedziałem co teraz będzie. Koniec. Koniec naszej przyjaźni. Koniec Larry Bromance. KONIEC.
-Lou ja.. - szepnąłem a w moich oczach zaczęły się zbierać łzy.
-Jak mogłeś?! - krzyknął - Obiecałeś! - dodał i wybiegł z mojego pokoju a potem z domu głośno trzaskając wszystkimi drzwiami po kolei,
To prawda. Lou wiedział od samego początku, że jestem Bi, a właściwie, ze jestem gejem i od razu kazał mi sobie obiecać, ze nigdy w życiu się w nim nie zakocham, bo to zniszczyłoby naszą przyjaźń. Zniszczyłoby wszystko..
Miał rację. Miał cholerną rację..
Schowałem twarz w dłonie i po prostu się rozpłakałem.
-Harry ja..-przerwał kiedy zobaczył jak zrywam się z łóżka i idę w jego kierunku.
W jego oczach widziałem przerażenie.
-Jakim prawem! Kurwa jakim prawem się wpierdalasz! Jakim kurwa prawem to zrobiłeś? Jak mogłeś Li! Zaufałem Ci, a ty co?
-Harry ja...-znów próbował się wytłumaczyć, ale ja nie słuchając go zacząłem go tak popychać, że chwilę później stał już za progiem mojego pokoju.
-Nienawidzę Cię! Kurwa tak bardzo Cię nienawidzę! - wykrzyczałem mu prosto w twarz. Miał łzy w oczach, jednak ja się tym nie przejąłem i po prostu zatrzasnąłem mu drzwi przed nosem.
Na samą myśl o tamtym wydarzeniu w moich oczach pojawiały się łzy. Nadal jestem wściekły na Liama tym bardziej, ze potem powiedział mi, że widział Louisa tam w drzwiach.
Oszukał mnie. A tego się nie wybacza. On mi kurwa zniszczył życie!
Westchnąłem przypominając sobie jak minął ten tydzień od tamtego wydarzenia do dziś.
Louis się do mnie nie odzywał. Wrócił do domu następnego dnia wieczorem, spakował rzeczy i rozpłynął się w powietrzu.
Chciałem mu coś powiedzieć, wyjaśnić. Spróbować skłamać, że Li nie gadał od rzeczy. Że wcale go nie kocham i jest jak zawsze, ale on nawet nie dał mi dojść do słowa.
Patrzyłem jak sie pakuje,a z moich oczu leciał hektolitry łez.
-Lou proszę Cię... - szepnąłem kiedy wychodził ze swojego pokoju.
Zatrzymał się, a ja już miałem nadzieję.
Odwrócił się i dał mi z liścia w twarz.
-Obiecałeś! - dodał i go nie było.
Niby nie powinien, ale wiem że mi się należało. Cały tydzień próbowałem się do niego dodzwonić jednak nie reagował na moje telefony, odzywała się jedynie poczta głosowa
-Nie mogę albo nie chcę odebrać tej wiadomości - jego głos. Poważny i smutny? Czyżby nagrał to po wyjeździe? Ach, mam już urojenia.
Rozsiadłem się na kanapie rozglądając po moim nowym mieszkaniu
Kuchnia, salon, łazienka, dwa pokoje-wystarczy jak dla mnie. Mógłby być nawet jeden pokój, bo po co mi więcej?
Wstałem z dość wygodnej sofy i udałem się do kuchni
-Może Niall zrobił jakieś zakupy-szepnąłem sam do siebie, a po chwili walnąłem się z otwartej dłoni w czoło-Przecież ty już nie mieszkasz z Niallem idioto! - mruknąłem znów do siebie po czym odwróciłem się na pięcie wracając z powrotem na kanapę.
Ściągnąłem buty i włożyłem nogi na stolik po czym włączyłem mój nowy 50 calowy telewizor.
Jakość obrazu oszałamiająca jednak co mi to daje skoro będę to wszystko miał sam. Tylko dla siebie.
Włączyłem na jakiś kanał muzyczny gdzie akurat leciał jakiś program, w którym mówili o nas, a nagłówek na ekranie brzmiał "Czy 1D się rozpada?"
"Jakiś tydzień temu mówiliśmy o tym, że jeden z członków znanego zespołu One Direction w pośpiechu spakował swoje rzeczy i wyprowadził się do swojej dziewczyny Eleonor Calder, gdzie jak się niedługo potem okazało został tylko na jedną noc. Następnego dnia słuch po nim zaginął.
Ich menager zapewnia, że Tomlinson jest cały i zdrowy jednak fanki boją się o niego.
Dziś jednak otrzymaliśmy wiadomość, ze Harry Styles również wyprowadził się ze swojego domu do apartamentu w centrum miasta.
Nikt nie wie co jest przyczyną wyprowadzki tej dwójki z ich wspólnego zespołowego domu jednak miejmy nadzieję, że to nic poważnego, a chłopcy po prostu postanowili się usamodzielnić" skończyła prezenterka, a ja miałem łzy w oczach.
Gdzie jesteś Lou? - to pytanie ciągle krążyło w mojej głowie...
~*~
Dziś mija miesiąc od kiedy mieszkam sam. Jest nawet fajnie oprócz tego, że sam muszę robić sobie zaopatrzenie lodówki i sam sobie gotować. Poza tym.. jest tu strasznie cicho.
Z chłopakami spotykam się raz na jakiś czas. Postanowiliśmy zrobić sobie dwumiesięczną przerwę żeby dać czas Louisowi na oswojenie się.
Wszyscy, łącznie ze mną mamy nadzieję, że wszystko będzie choć w małym stopniu jak dawniej, a Lou niedługo wróci
Znów jak co dzień siedziałem na kanapie oglądając jakiś nudny film na DVD. Popcorn, piwo i pilot-mój świat.
Ostatnio tylko tym się żywię i muszę powiedzieć, ze nawet trochę przytyłem. Do tego słodycze, nieregularna dzieta i niedługo będę wyglądał jak jakaś utuczona świnia jednak nie obchodzi mnie to,bo dla kogo mam się niby starać?
Moment kiedy zombie miało kogoś zabić, OOOO i już miał to zrobić kiedy po całym mieszkaniu rozbrzmiał dzwonek.
Nieźle wkurzony na tego "ktosia" który bezczelnie mi przeszkadza zerwałem się z kanapy zatrzymując w międzyczasie film i ruszyłem do drzwi.
Szybko otworzyłem drzwi patrząc znudzonym wzrokiem na tego "ktosia" i zamarłem
-Witaj Harry..
Część druga tego imagina pojawi się niedługo :)
Siedziałem z Liamem. Po raz kolejny truł że powinienem powiedzieć Lou o moich uczuciach, ale ja.. bałem się. Tak, wiem jestem cholernym tchórzem. No ale przecież lepiej jest mieć przyjaciela i cierpieć w samotności niż go nie mieć,prawda?
Siedziałem skulony na łóżku w swoim pokoju który znajdował sie w ogromnym domu gdzie mieszkaliśmy całą piątką dla ułatwienia dojazdów na wywiady, próby itd.
Liam próbował przekonać mnie, ze muszę powiedzieć o wszystkim Louisowi, bo nadal będę się gryzł, co mnie do końca wyniszczy.
W ogóle go nie słuchałem, bo po co?
-Harry, martwię się o ciebie - usłyszałem w pewnym momencie słowa które zwróciły moją uwagę.
-Nie masz czym Li, wszystko jest w porządku- starałem się go zapewnić.
-Nie Hazz, nic nie jest w porządku! - oburzył się wstając z mojego łóżka na którym siedział i zaczął krążyć po moim pokoju.
-Co masz na myśli? - spytałem cicho, marszcząc przy tym brwi. Byłem zdziwiony jego zachowaniem. Zawsze spokojny i ułożony Daddy Direction, a tu taki wybuch.
-Harry do cholery nie widzisz tego?
-Czego? - kompletnie nie miałem pojęcia o co mu chodzi.
-Tego, że schudłeś, przecież wszystko wisi na tobie jak na jakimś worku! - wytknął.
-No ale wiesz.. to chwilowe.
Starałem się mu wytłumaczyć jednak... miał rację. Sam zauważyłem, że schudłem-mocno. Ostatnio musiałem nawet iść na dodatkowe zakupy, bo każde spodnie ze mnie zjeżdżały, a bluzki i bluzy wisiały jak na jakimś wieszaku.
-Nie to nie jest chwilowe i dobrze o tym wiesz. Poza tym ostatnio przestałeś się uśmiechać. Jedynie wymuszasz uśmiech, ale tylko w naprawdę znikomych dawkach.
-Boże Liam daj mi spokój! Po prostu mam zły czas i..
-I będzie on dobry dopiero wtedy kiedy powiesz Louisowi, że go kochasz zamiast dusić to w sobie! - dodał niemal krzycząc, a ja patrzyłem na niego otwartymi oczami.
Jak on mógł? Przecież wszyscy chłopacy są w domu, a co jeśli Lou...
-Co?! - usłyszałem krzyk w drugiej części mojego pokoju.
Stał tam. W ogromnym szoku patrzył na Liama otwartymi oczami.
Wiedziałem co teraz będzie. Koniec. Koniec naszej przyjaźni. Koniec Larry Bromance. KONIEC.
-Lou ja.. - szepnąłem a w moich oczach zaczęły się zbierać łzy.
-Jak mogłeś?! - krzyknął - Obiecałeś! - dodał i wybiegł z mojego pokoju a potem z domu głośno trzaskając wszystkimi drzwiami po kolei,
To prawda. Lou wiedział od samego początku, że jestem Bi, a właściwie, ze jestem gejem i od razu kazał mi sobie obiecać, ze nigdy w życiu się w nim nie zakocham, bo to zniszczyłoby naszą przyjaźń. Zniszczyłoby wszystko..
Miał rację. Miał cholerną rację..
Schowałem twarz w dłonie i po prostu się rozpłakałem.
-Harry ja..-przerwał kiedy zobaczył jak zrywam się z łóżka i idę w jego kierunku.
W jego oczach widziałem przerażenie.
-Jakim prawem! Kurwa jakim prawem się wpierdalasz! Jakim kurwa prawem to zrobiłeś? Jak mogłeś Li! Zaufałem Ci, a ty co?
-Harry ja...-znów próbował się wytłumaczyć, ale ja nie słuchając go zacząłem go tak popychać, że chwilę później stał już za progiem mojego pokoju.
-Nienawidzę Cię! Kurwa tak bardzo Cię nienawidzę! - wykrzyczałem mu prosto w twarz. Miał łzy w oczach, jednak ja się tym nie przejąłem i po prostu zatrzasnąłem mu drzwi przed nosem.
Na samą myśl o tamtym wydarzeniu w moich oczach pojawiały się łzy. Nadal jestem wściekły na Liama tym bardziej, ze potem powiedział mi, że widział Louisa tam w drzwiach.
Oszukał mnie. A tego się nie wybacza. On mi kurwa zniszczył życie!
Westchnąłem przypominając sobie jak minął ten tydzień od tamtego wydarzenia do dziś.
Louis się do mnie nie odzywał. Wrócił do domu następnego dnia wieczorem, spakował rzeczy i rozpłynął się w powietrzu.
Chciałem mu coś powiedzieć, wyjaśnić. Spróbować skłamać, że Li nie gadał od rzeczy. Że wcale go nie kocham i jest jak zawsze, ale on nawet nie dał mi dojść do słowa.
Patrzyłem jak sie pakuje,a z moich oczu leciał hektolitry łez.
-Lou proszę Cię... - szepnąłem kiedy wychodził ze swojego pokoju.
Zatrzymał się, a ja już miałem nadzieję.
Odwrócił się i dał mi z liścia w twarz.
-Obiecałeś! - dodał i go nie było.
Niby nie powinien, ale wiem że mi się należało. Cały tydzień próbowałem się do niego dodzwonić jednak nie reagował na moje telefony, odzywała się jedynie poczta głosowa
-Nie mogę albo nie chcę odebrać tej wiadomości - jego głos. Poważny i smutny? Czyżby nagrał to po wyjeździe? Ach, mam już urojenia.
Rozsiadłem się na kanapie rozglądając po moim nowym mieszkaniu
Kuchnia, salon, łazienka, dwa pokoje-wystarczy jak dla mnie. Mógłby być nawet jeden pokój, bo po co mi więcej?
Wstałem z dość wygodnej sofy i udałem się do kuchni
-Może Niall zrobił jakieś zakupy-szepnąłem sam do siebie, a po chwili walnąłem się z otwartej dłoni w czoło-Przecież ty już nie mieszkasz z Niallem idioto! - mruknąłem znów do siebie po czym odwróciłem się na pięcie wracając z powrotem na kanapę.
Ściągnąłem buty i włożyłem nogi na stolik po czym włączyłem mój nowy 50 calowy telewizor.
Jakość obrazu oszałamiająca jednak co mi to daje skoro będę to wszystko miał sam. Tylko dla siebie.
Włączyłem na jakiś kanał muzyczny gdzie akurat leciał jakiś program, w którym mówili o nas, a nagłówek na ekranie brzmiał "Czy 1D się rozpada?"
"Jakiś tydzień temu mówiliśmy o tym, że jeden z członków znanego zespołu One Direction w pośpiechu spakował swoje rzeczy i wyprowadził się do swojej dziewczyny Eleonor Calder, gdzie jak się niedługo potem okazało został tylko na jedną noc. Następnego dnia słuch po nim zaginął.
Ich menager zapewnia, że Tomlinson jest cały i zdrowy jednak fanki boją się o niego.
Dziś jednak otrzymaliśmy wiadomość, ze Harry Styles również wyprowadził się ze swojego domu do apartamentu w centrum miasta.
Nikt nie wie co jest przyczyną wyprowadzki tej dwójki z ich wspólnego zespołowego domu jednak miejmy nadzieję, że to nic poważnego, a chłopcy po prostu postanowili się usamodzielnić" skończyła prezenterka, a ja miałem łzy w oczach.
Gdzie jesteś Lou? - to pytanie ciągle krążyło w mojej głowie...
~*~
Dziś mija miesiąc od kiedy mieszkam sam. Jest nawet fajnie oprócz tego, że sam muszę robić sobie zaopatrzenie lodówki i sam sobie gotować. Poza tym.. jest tu strasznie cicho.
Z chłopakami spotykam się raz na jakiś czas. Postanowiliśmy zrobić sobie dwumiesięczną przerwę żeby dać czas Louisowi na oswojenie się.
Wszyscy, łącznie ze mną mamy nadzieję, że wszystko będzie choć w małym stopniu jak dawniej, a Lou niedługo wróci
Znów jak co dzień siedziałem na kanapie oglądając jakiś nudny film na DVD. Popcorn, piwo i pilot-mój świat.
Ostatnio tylko tym się żywię i muszę powiedzieć, ze nawet trochę przytyłem. Do tego słodycze, nieregularna dzieta i niedługo będę wyglądał jak jakaś utuczona świnia jednak nie obchodzi mnie to,bo dla kogo mam się niby starać?
Moment kiedy zombie miało kogoś zabić, OOOO i już miał to zrobić kiedy po całym mieszkaniu rozbrzmiał dzwonek.
Nieźle wkurzony na tego "ktosia" który bezczelnie mi przeszkadza zerwałem się z kanapy zatrzymując w międzyczasie film i ruszyłem do drzwi.
Szybko otworzyłem drzwi patrząc znudzonym wzrokiem na tego "ktosia" i zamarłem
-Witaj Harry..
Część druga tego imagina pojawi się niedługo :)
(1.)Najważniejsi jesteśmy MY. My i nasza miłość…
-Tak Paul rozumiem. Nie nic nie wspomnę. Taak, zaprzeczę.
Przytakiwałem na słowa naszego menagera, który kategorycznie zabronił mi się zbliżać do Harrego podczas koncertu
“Mam dość tego całego Larrego. Ogarnijcie się!” brzmiały jego słowa kiedy fanki zaczęły sie domagać naszego ujawnienia.
Czy Larry istniał?
Oczywiście, ze tak. Nie od początku, dopiero jakieś pół roku temu zrozumieliśmy z Harry’m jakie drzemało w nas uczucie. Kochamy sie. Od samego początku. Od pierwszego spotkania do dziś i nic ani nikt nie jest w stanie tego zepsuć.
Dziś postanowiliśmy wbrew woli Paula ogłosić to całemu światu. Największy koncert trasy Take Me Home, idealna okazja. Oczywiście najpierw spytaliśmy chłopaków. Od razu się zgodzili, choć wiedzą co może się stać jeśli fani nas nie zaakceptują. Powiedzieli, ze mimo wszystko całą trójką staną za nami murem i w każdej sytuacji będą obok. Kocham ich. Nie tak jak Harrego, ale kocham. Są moimi braćmi, najukochańszymi.
Tak naprawdę tylko im ufam.
Ostatnio nawet moja rodzina mnie zdradziła wysyłając moje wspólne zdjęcia z loczkiem z urlopu który spędziliśmy u mnie w domu.
Od tamtego czasu nie odzywam się do nich, choć minęło już pół roku. Nie umiem. Nie potrafię im wybaczyć no bo przecież po wszystkich bym się tego spodziewał, ale nie po nich.
Z emocji zacząłem obgryzać paznokcie.
-Siedem minut chłopaki i wchodzicie - usłyszeliśmy głos organizatora w jednym z wielu głośników umieszczonych w garderobie.
-Wszystko będzie dobrze - usłyszałem ciepły głos loczka przy moim uchu, a po chwili jego ręce owinęły się w okół mojej talii. Czując jego dotyk momentalnie się rozluźniłem.
-Boje się… Boje sie Curly… - szepnąłem wtulając się w jego tors
-Wytrzymasz… wytrzymamy - szepnął gładząc delikatnie moje włosy.
-Jesteś pewien? - spojrzałem na niego wzrokiem pełnym obaw.
-Jestem - uśmiechnął się i złożył na moich ustach delikatny i czuły pocałunek - Kocham Cię i jestem obok. Pamiętaj o tym, tam na scenie, dobrze? - szepnął gładząc mnie czule po policzku.
Przytaknąłem tylko i znów musnąłem jego usta.
Staliśmy w kącie garderoby, a pozostała trójka chłopaków z drugiej strony na kanapie podbierając jedzenie Niall’a, który oczywiście MUSIAŁ coś zjeść, no bo przecież by umarł od razu z głodu!
-5 minut. Chłopaki podejdźcie już pod scenę. - znów usłyszeliśmy głos tym razem z głośnika dźwiękowca.
Chwyciliśmy się z Harrym za ręce i ruszyliśmy na środek garderoby. Chwile potem chłopacy dołączyli do nas.
-Jesteście pewni? - spytałem cicho nadal mając wątpliwości.
-Macie być szczęśliwi. A jeżeli wy będziecie to my również. -odpowiedział Li, a reszta mu przytaknęła.
-To co, zbiorowy przytulaniec? -zachęcił blondyn, a po chwili staliśmy w szczelnym uścisku.
-No..to idziemy! - zachęcił Zayn robiąc uradowaną minę, choć w jego oczach widziałem, ze również bał się reakcji fanów.
Powoli doszliśmy pod scenę, gdzie dano nam nasze mikrofony i słuchawki z których miał lecieć podkład.
-Okej, wszystko działa. Macie minute - powiedział gościu od dźwięku.
Chwyciłem Harrego za rękę coraz bardziej się denerwując. On tylko ją delikatnie ścisnął dając do zrozumienia, że jest obok.
-Lou - usłyszałem za plecami głos Zayna - jesteśmy tuż za Wami - powiedział patrząc to na mnie to na Harrego.
-Naprawdę jesteście tego pewni? - tym razem odezwał się Harry.
-Jesteśmy. Jak nigdy niczego innego. Teraz wejdźcie tam, zaśpiewajcie i obwieźcie naszym ukochanym fanom tą zajebistą wiadomość. Wierzę w nich i wierzę, że będą Was wspierali jak wcześniej. - głos zabrał Liam.
-20 sekund - usłyszeliśmy w słuchawkach, które mieliśmy w uszach.
-Jesteśmy obok - powiedzieli całą trójką rzucając zachęcające spojrzenia po czym weszliśmy na scenę.
Oczywiście jak zawsze zaczęliśmy piosenką What Makes Your Beautiful, More Than This itd.
Ostatnia piosenka Little Things.
Od samego początku trzęsły mi się ręce, ale teraz jest jeszcze gorzej. Podszedłem do Nialla zanim jeszcze puścili muzykę, a on po prostu chwycił mnie delikatnie, krótko za ręke i to pomogło “Jesteśmy tuż za Wami” przypomniałem sobie słowa Zayn’a, i w jednym momencie cały stres minął.
Po chwili wyszedłem na środek i zacząłem moją solówkę:
You can’t go to bed without a cup of tea..
And maybe that’s the reason that you talk in your sleep.
W tym momencie spojrzałem na niego.
Uśmiechnął się zachęcająco ukazując te swoje śliczne dołeczki, a ja konynuowałem
And all those conversations are the secrets that I keep
Podszedłem do niego bliżej
Though it makes no sense to me.
W moich oczach pojawiły się łzy, bo wiedziałem co za chwilę się stanie.
Teraz on zaczął swoją solówkę
I know you’ve never loved the sound of your voice on tape,
You never want to know how much you weigh.
You still have to squeeze into your jeans,
But you’re perfect to me.
Patrzył cały czas na mnie.
Chwilę potem dołączył do niego Niall
I won’t let these little things slip out of my mouth..
i przyciągnął mnie do siebie
But if it’s true it’s you, it’s you they add up to.
parzyliśmy sobie prosto w oczy, a on dokończył zwrotkę…
I’m in love with you and all these little things.
.. i po prostu mnie pocałował. Czule, wylewając pocałunkiem całą swoją miłość.
Świat juz się nie liczył. Nic się nie liczyło.Byliśmy tylko my i nasza mała, własna bajka.
Odsunął mnie od siebie i w tym samym momencie szepnęliśmy sobie puste ale jakże prawdziwe słowa: Kocham Cię
Fani nas zaakceptowali. Zerwaliśmy umowę z Paulem i tym całym gównem z nim związanym, mamy teraz innego równie dobrego menagera co wcześniej. Wszystko się układa, a ja jestem najszczęśliwszym facetem na świcie mając swój CAŁY ŚWIAT przy sobie w osobie Harrego….
taki krótki ;) nie wiem czy się spodoba. to dopiero początek :)
poniedziałek, 4 marca 2013
WITAM ! ! !
Mam na imię Beata i bardzo serdecznie witam na moim BLOGU :)
Założyłam tego bloga z myślą żeby pisać tutaj imaginy. Ale, nie takie zwykłe, bo o naszym kochanym bromance Larrym. Będą się tutaj pojawiały także parringi typu Ziall, Zarry, Narry,Lirry,Nouis itd. zapraszam do czytania. Myślę, ze pierwszy imagin powinien pojawić się do końca przyszłego tygodnia :D
Założyłam tego bloga z myślą żeby pisać tutaj imaginy. Ale, nie takie zwykłe, bo o naszym kochanym bromance Larrym. Będą się tutaj pojawiały także parringi typu Ziall, Zarry, Narry,Lirry,Nouis itd. zapraszam do czytania. Myślę, ze pierwszy imagin powinien pojawić się do końca przyszłego tygodnia :D
Subskrybuj:
Posty (Atom)